ในเช้าที่ตื่นขึ้นมา แล้วพบกับข่าวการจากไปของ ไมเคิล แจ็คสัน
เด็กชายผู้สวมตัวอยู่ในฉายานามที่ผู้คนตั้งให้ว่า ราชาแห่งเพลงพ็อพ
ข้าพเจ้ารู้สึกได้ถึงความสะเทือนใจที่เชื่อมโยงหัวใจผู้คนไว้แทบจะทั่วทั้งโลก
ที่ข้าพเจ้ากล่าวว่าเขาคือเด็กชาย
นั่นอาจเป็นความคิดของข้าพเจ้าเพียงผู้ดียว
เพราะเมื่อนานมาแล้ว ข้าพเจ้าเคยได้ยินความฝันของเขา
ที่อยากจะสร้างสวนสนุกเพื่อเด็กๆ เนเวอร์แลนด์
อีกเหตุผลหนึ่งคือ โลกของเสียงดนตรีจากไมเคิลที่ข้าพเจ้าชื่นชอบ
ส่วนใหญ่จะเป็นบทเพลงของ Jackson5 สมัยที่เขายังเป็นเด็ก
จึงทำให้ข้าพเจ้าเลือกที่จะจดจำว่าเขาเป็นเด็กชายคนหนึ่งมาตลอด
ทั้งที่ความจริงแล้ว เด็กชายไมเคิล
คงแทบจะไม่ได้มีโอกาสได้เป็นเด็กเลยด้วยซ้ำ
เพราะเขาร้องเพลง ทัวร์คอนเสิร์ต ออกอัลบั้ม ทำงานเต็มที่ตั้งแต่อายุเพียง 7ขวบ
ข้าพเจ้าจินตนาการไม่ออกหรอกว่า เด็กชายที่เป็นที่รู้จักทั้งประเทศตั้งแต่เด็กนั้น
จะเติบโตขึ้นมาได้ยากลำบาก หรือสะดวกสบายเพียงใด
แต่เชื่อว่า คงไม่ได้สนุกเหมือนเด็กทั่วไปนัก
เราทราบดีถึงความขัดแย้งของเซอร์พอล แมคคาร์ทนี่ย์กับไมเคิล
ที่ด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบได้ ลิขสิทธิ์เพลงของบีเทิลส์สองร้อยเพลง
ได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของไมเคิล หรือของค่ายเพลงที่ไมเคิลมีหุ้นอยู่
เป็นเหตุให้พวกเขาที่เคยเป็นคู่ร้องเพลง The Girl is mine ด้วยกันนั้น
ตัดไมตรี ไม่พูดคุยกันมาเป็นเวลาเกือบยี่สิบปีแล้ว
และแน่นอน สิ่งเหล่านี้ก็ได้สร้างให้คนเกลียดไมเคิลเพิ่มมากขึ้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แฟนของเดอะบีเทิลส์
แต่วันนี้ก็เพิ่งจะได้อ่านข่าวจากบล็อกของเดอะบีทเทิลส์
เขาได้พูดถึงความปรารถนาของไมเคิลเมื่อเร็วๆ นี้ ที่บอกว่า
ไมเคิลต้องการจะทำสิ่งต่างๆ ให้ถูกต้อง
นั่นคือการคืนเพลงทั้งหมดให้กับพอล
ก็ไม่รู้ว่านี่จะทำให้ผู้คนยกโทษให้เขาได้หรือยัง
สำหรับข้าพเจ้า
ไม่ว่าจะเคยได้ยินข่าวคราวแง่ลบเกี่ยวกับไมเคิลมากมายเพียงใด
แต่สุ้มเสียงของเรื่องฉาว เรื่องคาวเหล่านั้น
มันไม่เคยจะดังกว่าบทเพลงไพเราะมากมายของเขาเลย
ในยามที่เขาตกต่ำถึงขีีดสุด
บ่อยครั้ง ที่พวกเรา(รวมถึงข้าพเจ้าด้วย)
หัวเราะ และเห็นเขาเป็นตัวตลก
เด็กชายที่ดูเหมือนว่าจะโดดเดี่ยวที่สุดในโลกคนนี้
หรือชายที่อยู่ในกระจกคนนั้น
หลังเวที ในห้องที่เงียบที่สุด
เขาต้องเผชิญกับความเงียบเหงาเช่นไรกัน
วันนี้ ถึงพวกเราอยากจะรู้แค่ไหน
พวกเราคงได้แต่หยิบบทเพลงของเขากลับมาฟัง
เพราะมันคงจะเหลือแต่บทเพลงของเขาเท่านั้นแล้วล่ะ
ที่ยังอยู่