เรื่องราวของวงดนตรีเล็กๆ
ที่จับมือเดินทางไกล นับเวลาได้สิบสามปี
ฝันในวันแรกนั้นดูคล้ายจะฉาบฉวย
ตลอดทาง มีผู้คนผ่านเข้ามาเยอะแยะ
มีรอยยิ้ม มีกำลังใจ มีคำปลอบใจ
มีผิดหวัง มีทะเลาะกันร้องไห้
มีบททดสอบที่ผลัดเวียนกันมาลองใจ
จะว่าไป เราก็ผ่านวันยากๆ มาด้วยกัน
หลาย ต่อ หลาย ครั้ง
จนถึงวันนี้ วงดนตรีวงเล็กๆ วงนี้
ก็ยังคงเป็นวงเล็กๆ เหมือนเดิมนั่นแหละ
เพียงแต่ในความรู้สึกที่มีร่วมกันนั้น
เชื่อว่ามันหยั่งลึกลงไปกว่าวันแรกไม่น้อย
และบนหนทางอันหนาวเหน็บเช่นนี้
มือเรายังคงไม่หลุดจากกัน
ถามถึงความสำเร็จนั้นคืออะไร
มันคือปลายทางของความฝันใช่หรือไม่
แล้วมันอยู่ที่ไหน แล้วเมื่อไหร่จะได้เจอ
ตอบตามตรงว่าไม่ใช่ไม่อยากได้
แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเศร้า ถ้าเราจะไม่ได้
ความสุขของคนนั้น
อยู่ที่ยอมรับและเข้าใจตัวเอง
ตัวผมนั้นไม่มีสิ่งใดเลย
ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้
ทุกอย่างนั้นแทบจะเหมือนเดิม
แต่ผมมีสิ่งหนึ่ง ที่ใครๆ ก็ไม่มี
นั่นคือ ..ผมเป็นสมาชิกคนหนึ่ง
ของวงดนตรีวงนี้
ถ้าหากปลายทางของความฝัน
มันคือที่ๆ ความฝันได้กลายเป็นความจริง
ผมขอไปถึงที่นั่น ในวันศุกร์ได้ไหม